سخنرانى على رغم ميل گردانندگان سمينار با موفقيت پايان يافت ، و برائت تشيع از قول به تحريف قرآن ثابت شد ، و حتى مشكل حديث « إنّ فى القرآن لحنا ستقيمه العرب بالسنتها » « 1 » كه در احاديث اهل سنّت آمده بود حل شد جلسه يك پارچه به تشويق تبديل گرديد . شركت كنندگان بى خبر سمينار ( كه همه دانشجويان استاد رشته‌هاى الهيات وعلوم اسلامى بودند ، و از آن چه كه در پشت پرده در جريان بود خبر نداشتند ) مشكلاتشان حل شده و نظرشان در مورد شيعه به طور مستدل تصحيح گشته بود . حضرت علّامه در ادامه فرمودند : فردا براى سخنرانى اصلى ، ( كه متن تايپ شده آن را در 80 صفحه مدتى قبل به مؤتمر فرستاده بودم ) به پشت تريبون رفتم على الرسم ، سخنران بيش از 20 دقيق وقت ارائه مقاله نخواهد داشت ، و ممكن نبود من در 20 دقيقه همه مقاله را بخوانم . آنها به همين اميدوار بودند كه من در اين مدّت تنها مقدمه‌اى خواهم خواند ، و سخن به هيچ جا و نتيجه‌اى نخواهد رسيد . هدف مقاله علّامه اين بود كه اثبات شود سنّت و حديث در مكتب امامت إسناد درست دارد و از يك مأخذ مكتوب معصوم به يك مكتوب معتبر ديگر نقل شده « 2 » و تا به امروز به همين روال مانده و به دست ما رسيده است ، و فرمودند : از خواندن مقاله صرف نظر كرده و خلاصه آن را به صورت شفاهى بيان كردم . بعد از سخنرانى دو نفر ( يعنى رييس جلسه و معاونش ) دو سؤال و اشكال را مطرح كردند كه اصولًا به نوشته من مربوط نبود . مثلًا يكى اين بود كه شما سنّت و حديث پيامبر را از امام غايب مىگيريد و او يك وجود موهومى ( العياذ باللّه ) بيش نيست ، و هر كدام بيست دقيقه در مورد اشكال خودشان داد سخن دادند ؛ اما هنگامى كه نوبت جواب من شد چند دقيقه بيشتر وقت ندادند . در اين جا من به

--> ( 1 ) . كنز العمّال ، ج 2 ، ص 587 ، ح 4785 . و نيز ر . ك : تاريخ الاسلام ذهبى ، ج 6 ، ص 503 ؛ در المنثور ، سيوطى ، ج 2 ، ص 246 . ( 2 ) . يعنى از كتاب جامعه نوشته امام امير المؤمنين عليه السلام به اصول چهارصدگانه نوشته اصحاب ايمه و از آنجا به كتب اربعه از جمله كافى انتقال يافت .